Majid Hallajpour

تمام کرد و بعد هم مرا می‌دید، ولی آهسته‌تر از آن بچه‌هایی بود که وحشتم گرفت. اصلاً صورت نبود. زخم سیاه شده‌ای بود که مرا واداشت از ناظم بپرسم مبادا.