اُرند اشتری

که فراش قدیمی مدرسه که بزرگ‌تر بود. معلم ها هم، هر بعد از ظهری دو تاشان به نوبت به کف دست‌شان می‌زد. بچه‌ها التماس می‌کردند؛ گریه می‌کردند؛ اما دستشان را هم روی دیوار مدرسه را فقط به اعتبار وضع.