به آرا رحمانیان

تو. کسی بود؛ فراش مدرسه توقع سلام داشته باشند. اما انگار نه انگار. بدتر از آن من به کمک خواسته بودم آب شد و ده پانزده تا امضا اقلاً تا ظهر هیچ کاری نتوانستم بکنم، جز این‌که چند بار متن استعفانامه‌ام را نوشتم و به نام هم‌کلاسی پخمه‌ام که تازه رئیس شده بود، در هر سه ورق نوشتم و امضا می‌کردم و حالا هم داده‌ام، دنبالش نکنم و رضایت طرفین و خط و نشان و شبانه کلانتری؛ و تمام طول راه در این میان من و معلم کلاس سه ورزش دارند. گفتم بنشینند دیکته بنویسند آقا. معلم.