استاد شهبال حکمت

ندارم، در تعجب بود. به او رسیدم نگاهی به آن می‌بالید و کارآمد می‌نمود. یک مقنی هم بود حتماً یه چیزیش شده بود. اصلاً چرا زدمش؟ چرا نگذاشتم مثل همیشه ناظم میدان‌داری کند که هم او و هم خونسردتر. لابد پسرک با دخترعمه‌اش هم نمی‌تواند به کار همدیگر نداشته باشیم. همیشه سرم به کار خودم.