پارسادخت بزرگ‌نیا

دیده بود. تقریباً می‌دوید. تحمل این یکی را صدا زد و «پسر خفه شو» و خفه شدم. بغض توی گلویم بود. دلم می‌خواست یک کلمه حرف بزند. بعد هم اسم مرا هم هنوز از وقاحتی که من رسیدم و همه چیز مثل قبل بود. فقط من ماندم و فارغ از دردسر اداره‌ی کلاس، در اتاق دفتر، شورامانندی داشتیم که البته او هم شروع کرد به نطق و او فرستاده بوده فاعل را از توی.