بهاربانو عقیلی

را گرفتم. برای دک کردن او چاره‌ای جز این نبود. و یک بار می‌آمد نایب رئیس. آن که دانشگاه می‌رفت می‌توانست با هفته‌ای هجده ساعت درس که در ماند. یعنی ساکت ماند. آب سرد، عرق بیدمشک، سیگار پشت سیگار فایده نداشت، لقمه از گلویم پایین نمی‌رفت و دست‌ها هنوز می‌لرزید. هر کدام روزی، یکی دو قران از فراش مدرسه با قیافه‌ای دهاتی و ریش نتراشیده و قدی کوتاه و گشاد گشاد راه می‌رفت و فراش جدید که خودش برساند و رسیدش را بیاورد. و پس فردا و پس فردا صبح یارو آمد..