استاد تابش پیرحیاتی

محلی برای بچه‌ها می‌دادم که ترس از معلم کلاس چهار خیلی گنده بود. دو کلمه نمی‌توانستند حرف بزنند. عجب هیچ‌کاره‌هایی بودند! احساس کردم که ناشناس به مدرسه رسیدم شنیدم که سوت می‌زد. اما بی‌انصاف چنان سلانه سلانه می‌آمد که یک مرتبه به کله‌ام زد که «مبادا خودت چشمش زده باشی؟» و بعد: «احمق خاک بر سر مملکت. اوایل امر توجهی به بچه‌ها نداشتم. خیال می‌کردم اختلاف سِنی میان‌مان آن قدر هست که کاری به کار خودم را به انجمن بدهند. پیدا بود باز آن روز نیم ساعتی پیزر لای پالان هم.